اینروزها بحث داغ مصاحبه خانم مسیح علینژاد با اقای رضا پهلوی در سایتهای مختلف ایرانی سر و صدای زیادی براه انداخته است. اکثر طرفداران رضا پهلوی به عناوین مختلف به علینژاد حمله کرده اند و "گستاخی" وی را در این مصاحبه غیرقابل بخشش دانسته و کار را حتی به هتاکی رسانده که چطور این خبرنگار یک لا قبا بخودش اجازه داده که چنین پرسشهائی از "اعلیحضرت" کند. و حتی در جائی خواندم که از رضا پهلوی هم انتقاد کرده بودند که چرا تن به چنین مصاحبه ای داده و شان خود را پائین اورده است
در همین ابتدا این را بگویم که از مخالفان سلطنت و لذا اقای رضا پهلوی هستم. اما هنگامی که مصاحبه را دیدم، برای اولین بار در عمرم ایشان را تحسین کردم. چرا؟
رضا پهلوی در این مصاحبه نشان داد که از بلوغ سیاسی کافی برخوردار است و برخلاف بیشتر سیاستمداران ایرانی، از سوالات چالشی بیمی ندارد و با خونسردی و خویشتنداری و سعه صدر به سوالات علینژاد پاسخ داد. ما میتوانیم با پاسخهای ایشام موافق و یا مخالف باشیم اما انچه مهم است این است که از سوال فرار نکرد و بقول ما ایرانیها "زیر ابی" نرفت و انچه را باور داشت پاسخ گفت، حتی انجا که در مورد مصدق از او سوال شد، سعی کرد جواب حقوقی به سوال بدهد. هر چند از نظر من نقطه ضعف این مصاحبه در همین بخش بود، بگذریم
این مصاحبه شاید بهترین مصاحبه از نوع خودش باشد، و شاید اغازی باشد برای دیگران که اگر شهامت سوال ندارند، بهتر است خود را و دیگران را بدردسر نیاندازند و از خیر مصاحبه های کلیشه ای و خسته کننده بگذرند. مسیح علینژاد نشان داد که از جسارت لازم برای به چالش کشیدن رهبری سیاسی، ابائی ندارد و با توجه به پیامدهای ان، که خود نیز به ان اشاره میکند، وظیفه خبرنگاری خود را میتواند به بهترین وجه انجام دهد
تمام سر وصداهای صورت گرفته هم از اینجا ناشی میشود که ما ایرانیها برای رهبرانمان قداستی خاص قائلیم و به هیچ فردی اجازه نمیدهیم این قداست را به چالش بکشد. همه ما خود را دموکرات میدانیم اما متاسفانه منش دموکراتیک نداریم و ای کاش طرفداران اقای رضا پهلوی، منش دموکراتیک را در همین مصاحبه از ایشان بیاموزند
